W jaki sposób poradzić sobie z lękiem u dziecka? Sposoby na oswojenie lęku

opublikowane: 31 mar 2020, 08:51 przez SP 4 Lubań   [ zaktualizowane 31 mar 2020, 08:51 ]

LĘK CZY STRACH? - Lęk jest często mylony z emocją strachu. Są jednak między nimi istotne różnice. Strach  wywoływany  jest  przez  konkretny  bodziec,  odpowiada  na  sytuację spostrzeganą,  jako  zagrożenie  nagłe - „tu  i  teraz”.  Związek  pomiędzy doświadczanym strachem a jego źródłem jest widoczny, a uwaga dziecka jest skupiona na zagrożeniu, a nie na objawach. W przypadku lęku mamy do czynienia z  niejasnym  źródłem,  jego  początek  trudno  ocenić.  Lęk  jest  nieuchwytny, przewlekły, wszechobecny a organizm jest w stanie wzmożonej czujności, trudny do samoregulacji, uporczywy.

       Lęk jest naturalną reakcją, którą przeżywają wszyscy ludzie. Pełni bardzo ważną funkcję adaptacyjną także w życiu dzieci - dzięki niej młody człowiek uczy się oceniać niebezpieczeństwo danej sytuacji oraz poszukiwać, tworzyć i stosować własne  strategie  pomagające  mu  poradzić  sobie  w  różnych  sytuacjach.

     Lęk  składa  się  z  elementów  poznawczych  (myśli,  które  się  pojawiają), emocjonalnych (emocje, które mu towarzyszą), somatycznych (reakcje z ciała) oraz behawioralnych (zachowanie). Poznawczym  objawem  lęku    ruminacje,  czyli nadmierne zamartwianie się oraz oczekiwania lękowe (czyli nastawienie, że w danej sytuacji wydarzy się to, co najgorsze). Na poziomie fizjologicznym dzieci mogą uskarżać się na bóle w okolicy podbrzusza, dolegliwości żołądkowo-jelitowe,  drżenie  ciała,  pocenie  się,  rumieńce,  szybkie  bicie  serca,  spłycony oddech. Reakcją behawioralną na lęk jest najczęściej unikanie. Może być to także drżący głos, sztywna postawa ciała, płacz, obgryzanie paznokci, ssanie kciuka.

      Właściwe  postępowanie  z  lękami  trapiącymi  dziecko  musi  opierać  się  na zrozumieniu,  że  lęk  nie  jest  czymś  złym  i  godnym  potępienia.  Rodzic  może wspierać dziecko w pokonywaniu lęków rozwojowych poprzez:

   1.Pozwolenie dziecku na przeżywanie emocji, takich jak: lęk, strach czy złość i rozmowę o nich.

     2.Aktywne słuchanie dziecka i tworzenie poczucia bliskości.

     3.Pozwalanie, by dziecko opisało swój lęk.

     4.Okazywanie  zrozumienia  dla  uczuć  dziecka,  nie bagatelizuj ich i nie dramatyzuj.

   5.Powstrzymywanie  się  od  proponowania  rozwiązań  na  korzyść  aktywnej współpracy rodzica z dzieckiem nad kreowaniem rozwiązań.

     6.Posługiwanie się językiem zrozumiałym dla dziecka.

     7.Uwzględnianie indywidualnego tempa radzenia sobie z lękiem.

     8.Towarzyszenie   dziecku   w   wypracowywaniu własnych strategii   radzenia sobie z lękiem i wzmacnianie pojedynczych kroków.

     9.Okazywanie akceptacji i budowanie zaufania dziecka do samego siebie.

 

     Jak jeszcze można pomóc dziecku?

     Nie mów sobie i dziecku, że nie masz prawa czuć negatywnych emocji. Pozwól sobie na to, że możesz się obawiać (np. pandemii koronawirusa).

Mimo lęku, działaj dalej. Nie daj mu się ,,pożerać". Pokaż swoim przykładem       dziecku, że zajmujesz sobie konstruktywnie czas, np. wykonując codzienne     obowiązki lub zajęcie się hobby.

    Pamiętaj o pozwoleniu sobie na przeżywanie lęku. Psycholodzy radzą, aby wykonać ćwiczenie – nastaw budzik na 30 minut, pozwól sobie przez ten czas na odczuwanie lęku, a gdy budzik zadzwoni, to natychmiast przejdź do innej czynności, np. wykonania zadania.

    Dzieci potrzebują rodziców, potrzebują wiedzieć, że dorośli są dla nich wsparciem, wiedzą jak sobie radzić, również z trudnymi emocjami.

    Jeśli pojawi się złość, pozwól dziecku na konstruktywny upust swoich emocji (taki, który nie robi nikomu krzywdy), np. poprzez uderzanie w poduszkę, skakanie, podarcie gazety, robienie z niej kulek i rzucanie w ścianę.

    Ważną rolę w oswajaniu lęku u dzieci spełnia czytanie im bajek terapeutycznych, np.   https://bajki-zasypianki.pl/bajki-pomagajki/

     Pamiętaj, że siła tkwi w Rodzinie, w głębokich – pełnych zaufania i troski relacjach.

 

Comments